گردشگری طبی در هند و بهای نادانی

(سقراط از مناظره گر عملگرای جوانش، تراسماخوس می پرسد (کتاب ۱، جمهوریت/جمهوری
اما برایم از طبیب ات بگو در قالب شعور همان کسی که همین حالا از او سخن گفتی، که آیا براستی او پیداگر پول است، یا دریافت کننده فیس و یا اینکه تداوی کننده بیمار؟ و به یاد داشته باش که از طبیبی سخن بگویی که او واقعا همان   است… (افلاطون، جمهوریت
هرچند تراسماخوس در اینکه مفهوم عدالت چیزی غیر از نفع قویتر نیست، مجادله می نماید، اما در پاسخ می گوید که طبیبان نخست از همه  تداوی کننده گانند
اگر این سوال قرار بود در محیط طبابت امروزی پرسیده شود، پاسخ تراسماخوس بسیار متفاوت می بود. طبیبان امروز به نظر می رسد عمدتا عرضه کننده ادویه جات هستند و نه تداوی کننده قسمیکه افلاطون تصور می کرد
با هزینه فوق العاده بالای خدمات طبی در خارج و لیست های انتظارطولانی، مردم از کشورهای توسعه یافته معمولا به کشورهای کمتر توسعه یافته به منظور معالجه می آیند چراکه هزینه ها نسبتا پایین بوده و معالجه می تواند به مراتب موثرتر باشد. این درحالیست که به دلیل کمبود سهولت ها، تجهیزات و تکنالوژی طبی توسعه نیافته، مردم از کشورهای توسعه نیافته به منظور تداوی معمولا به کشورهای همسایه می روند
این راپور پیرامون موضوع مسافرین افغان که به منظور معالجه به هندوستان می روند تمرکز داشته و خاصتا مطالعه می کند که متخصصین طبی و مترجمین در هندوستان تا چه اندازه با مریضان و مراجعین افغان، مطابق اصول اخلاق برخورد می نمایند
بازار طبی در افغانستان
بدون شک یک تغییر عظیم رخ داده که در نتیجه آن طبیبان دیگر تنها تداوی کننده گان بیماران نبوده بلکه مسلک طبابت را منحیث یک راه بلند بردن عاید و به دست آوردن مفاد بیشتر استفاده می کنند. این روند از زمان رشد تصاعدی شفاخانه های شخصی و همچنین کلینیک های شخصی بعد از سقوط رژیم طالبان به همین شکل بوده است
سکتور خصوصی در افغانستان واقعا برجسته و غالب بوده و تقاضا برای دریافت خدمات این سکتورنه تنها در حصه داکتران شخصی بلکه شفاخانه ها و مراکز تشخیصیه بسیار بالا بوده است. علی رغم هزینه بالا، و قیمت افزایش یافته دوا، بیماران همچنان خواهان دریافت حتی اندک ترین تداوی از خدمات طبی خصوصی هستند تا دولتی
ممکن است چنین پنداشته شود که عمومیت یافتن سکتور طبابت نتیجه میزان موفقیت و عکس العمل عمومی به آن است درحالیکه چنین نیست. داکتران به شکل غیراخلاقی، به منظور دریافت مفاد از مصارف فقرا و قشر آسیب پذیر عمل می کنند. وقتی بیماران به شفاخانه های شخصی مراجعه می کنند، تحت معاینات متعدد به شمول سکن، معاینات خون و غیره قرار می گیرند. بیشتر اوقات این معاینات به مریضی مراجعه کننده ربط ندارد اما از آنجایکه بیماران از آن بی اطلاع می باشند، بسیار به ندرت از داکتر دراین باره می پرسند. بعد از دیدار داکتر و انجام معاینات، مریضان با بسته های متعدد دوا شفاخانه را ترک می کنند درحالیکه  بعضی از این دواها عوارض جانبی داشته و حتی به جگر و کلیه های مصرف کننده مضر می باشند که موجب مریضی های دیگر شده و به این ترتیب باعث بازگشت دوباره بیمار در آینده به شفاخانه به منظور تداوی می شوند
سکتور طبابت در افغانستان به مثابه یک حرفه درآمدزا است که به عنوان یک تجارت پرمنفعت و راه به دست آوردن پول به آن نگریسته می شود که از فساد اداری و همچنین نبود قوانین صحی در دولت افغانستان نفع می برد
وزارت صحت به منظور ممانعت و محدود کردن عرف و اعمال خلاف اخلاق رواج یافته در سکتور طبی تدابیر مختلفی را روی دست گرفته است. با این حال، این تدابیر به منظور کنترول و نظارت افراد حریص و بی پروا که به مقصد کسب مفاد بزرگ از مردم به شیوه های مختلف بهره جویی می کنند، بی فایده بوده است. باید شیوه های سنجیده شود که توسط آن، فیس دریافتی برای مشاوره طبی، معاینات و معالجه تحت نظر قرار بگیرد و همچنان اقدامات قاطع علیه متخصصین که به منظور کسب مفاد، معاینات و دوای غیرضروری تجویز می کنند، روی دست گرفته شود
اگر چنین قوانین عملی می شدند، این تجارت پیشه گان جرأت نمی کردند با اقدامات منفعت جویانه غیراخلاقی شان برای کسب مفاد به سکتور صحت روی بیاورند. مشکل به همین جا ختم نمی شود، مشکل عمده دیگر در افغانستان، فقدان داروسازی اصلی است. صدها شرکت دارویی دوا را از کشورهای همسایه بدون قواعد مشخص به کشور وارد می کنند. تمام این معالجات اشتباه و اقدامات غلط و غیراخلاقی در سکتور خصوصی صحت در افغانستان درها را به روی مردم که به دنبال مراقبت طبی در خارج هستند باز می کنند و باعث سستی اعتبار به این سکتور می شوند
در گذشته تعداد کمی از مردم قادر به سفر به هندوستان به مقصد معالجه بودند چراکه آن ها مجبور به تهیه مدارک سفر، خرید تیکت، فراهم نمودن هزینه بودو باش در آنجا و از همه مهمتر، داشتن پول کافی برای تداوی بودند. با این حال از آنجایکه نگاه مردم به مراقبت و تداوی طبی در داخل افغانستان بسیار انتقادی و بحرانی است، بیشتر آن ها از هر طریق ممکن به شمول گرفتن قرض، اجاره دادن دارایی و زمین، یا دریافت پول ارسالی از خارج اقدام به فراهم آوری مصارف لازمه می کنند تا تداوی و معالجه بهتری را در هندوستان به دست آورند. با این وجود سرگردانی و بدبختی آن ها با ترک هندوستان به پایان نمی رسد
:در هندوستان
مشکلات درست زمانیکه از میدان هوایی خارج می شوند، شروع می شود مخصوصا برای آنهایکه اولین سفرشان به هندوستان بوده و آشنایی به هیچ یک از زبان های هندی و انگلیسی ندارند. در آخرین سفرم به دهلی متوجه حقایق جدیدی در مورد غارت و چپاول شدن مسافرین طبی افغان در هندوستان شدم
بیماری وخیم باعث می شود تا برداشت بیمار از خودش تغییر کند و این وخامت او را وادار می سازد تا با شکنندگی وجودش مقابله کند. اگر او خواهان معالجه باشد، پس مجبور می شود بدون درنظرداشت اینکه بیماریش جدی است یا نه، از دیگران کمک بخواهد، و خود را به دست مردم کاملا بیگانه بسپارد درحالیکه خوش بین به وجود حس انسانیت است. تنها چیزی که بیمار به دنبال آن است، صحت یابی است. درحالیکه مردم که، بیمار زندگی اش را با اعتماد به آن ها سپرده است همانند همان داکتران افغانستان، نهایتاّ به دلیل حرص مادی شان به او خیانت می کنند
بیماران قربانی بازار رقابتی طبابت در هندوستان می شوند. از شفاخانه ها گرفته تا فروشگاه های طبی، هرکدام دارای پالیسی های خود به منظور جلب بیماران هستند و این بیماران هستند که قیمت نهایی را می پردازند
پروسه از زمانی شروع می شود که بیماران با مترجمین به تماس می شوند. این مترجمین کی ها هستند؟ مترجمین به زبان ساده همان افغان هایی هستند که در هندوستان مهاجر شده اند که تقریبا همه شان در تجارت گردشگری طبی با وظایف مختلف از جمله مترجمی، فراهم آوری مکان بود وباش، معرفی رستورانت، دلال خانه پوری فورم FRRO و فروشگاه های طبابتی مشغول به کار هستند. هر مترجم روابط و شبکه خود را با شفاخانه و دواخانه ها به وجود آورده و توسعه داده است. علاوه بر پولی که مترجمین از بیماران روزانه به دست می آورند، مقدار دیگری نیز از شفاخانه و دواخانه دریافت می کنند. به محض رساندن بیمار به شفاخانه، مترجم از بیمار پول دریافت می کند که به نام «فیس مراجعه» یاد شده و معادل ۱۰٪ الی ۲۵٪ هزینه نهایی تداوی بیمار می باشد؛ بعضی شفاخانه ها حتی حاضرند هزینه نهایی تداوی بیمار را بلندتر ببرند تا از این طریق مترجم پول بیشتری به دست بیاورد
حالا می پردازیم به اینکه چرا بعضی بیماران با مشکلات کوچک صحی تحت عملیات طبی قرار می گیرند؟ به این دلیل که اگر بیماران تحت عملیات قرار بگیرند، مترجمین می توانند مفاد بیشتری حاصل کنند و این زمانی است که شفاخانه ها «فیس مراجعه» بپردازند که در این صورت مترجمین در متقاعد ساختن بیماران برای قبول انجام عملیات  نقش بیشتری بازی می کنند
اما این همه چیزی نیست که مترجمین به آن قناعت کنند، در سال ۲۰۰۷ زمانی که من در هندوستان بودم، یک مترجم بیمار را برای تکمیل معاینات همراهی می کرد،. این مراجعه کننده یا بیمار بی سواد بود و با بعضی تکنالوژی در هندوستان آشنایی نداشت. مترجم بیمار را به آسانسور/لیفت برد، لیفت برای بیمار ناآشنا بود، و مترجم از این ناآشنایی سود می برد، بنابراین مترجم در جریان تکمیل معاینات در بدل استفاده از لیفت برای بیمار از او پول می گرفت. بعدا اینگونه مترجمین بیمار را به فروشگاه های طبی می برند جایکه مترجمین خودشان صحبت می کنند چراکه بیمار نمی تواند به زبان داروساز در آنجا افهام و تفهیم کند و این هم به نفع آن ها است چراکه به راحتی می توانند بین خود توافق کنند که چه مقدار پول اضافی برای فروش دارو از بیمار گرفته و بین خود تقسیم کنند
صاحبان فروشگاه های طبابتی در جاییکه بشترین افغانها در دهلی نو مسکن میشوند معمولا سیک های افغانستان هستند که پالیسی های مختلف خود را به مقصد جلب مشتریان افغان دارند. اکثر اوقات اگر به هوشیار نبودن مراجعه کننده در حالت خریداری دارو پی ببرند، بجای دارو سه ماه دارو یک ماه را میدهند و پول از سه ماه را اخذ مینماییند. که متآسفانه چنین اتفاق با من هم رخ داده بود. دارو فروشان سک معمولا  به فارسی می نویسند که قابل درک برای هندی ها نیست، و این نوشتن مبالغه آمیز به فارسی باعث جلب بیشتر بیماران می شود. من از دیدن بعضی لوحه ها حیران زده شدم که به فارسی نوشته شده بودند که بعضی از آن ها نگاه من را به خود جلب کردند که عباراتی مثل «صرافی معتبر دولتی هند یا داروخانه معتبر دولتی هند» برآن ها نوشته شده بود. من بسیار مشتاق شدم بدانم که چرا عبارت «دولت هند» در آن لوحه ها استفاده شده بود و به این نتیجه رسیدم که این کار باعث اعتبار کار آن ها شده و چنین به نظر می رسد که آن ها مرتبط به دولت هند هستند. این چال بسیار برایشان مفید بوده و دیده می شود فروشگاه های طبی که این چال را به کار برده اند با شمار زیاد مشتریان افغان روبرو شده اند
من مشتاق بودم درمورد قانونی بودن نوشتن همچون عبارات مثل «دولت هند» بدانم. بناء از شخصی که در پشه دارو سازی فعالیت داشت در این مورد جویا شدم که خواست هویتش مخفی بماند. او به من گفت که «چیزی به نام فروشگاه طبی دولتی یا عامه در هند وجود ندارد و دلیل اینکه این عبارات به فارسی نوشته می شوند این است که هم خطر پیگرد قانونی رفع شده و هم در عین زمان مشتریان افغان بیشتری جذب شوند.» چنانچه در هندوستان تنها فروشگاه های طبی مربوط به دولت در خود شفاخانه های دولتی موقعیت دارند.
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s